Αυτό που ακολουθεί δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση της στρατηγικής. Είναι μια αντίληψη που έχει διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε καθημερινά στην TrySEO και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να συμμετέχουμε στα έργα που αναλαμβάνουμε.
Δεν πληρώνεις έναν strategist επειδή γνωρίζει ήδη την απάντηση
Συχνά πιστεύουμε ότι η αξία ενός strategist βρίσκεται στη γνώση του. Στην εμπειρία του. Στα frameworks που χρησιμοποιεί. Στις επιτυχημένες στρατηγικές που έχει εφαρμόσει στο παρελθόν.
Όλα αυτά έχουν αξία.
Δεν είναι όμως αυτά που καθορίζουν αν ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγήσει ένα νέο έργο προς την επιτυχία.
Γιατί κάθε έργο που αξίζει να δημιουργηθεί ξεκινά από ένα σημείο όπου η απάντηση δεν υπάρχει ακόμη.
Κανένα βιβλίο δεν μπορεί να περιγράψει πλήρως τη μοναδικότητα ενός νέου οργανισμού, μιας νέας ιδέας, μιας νέας συνεργασίας ή μιας νέας αγοράς. Δεν υπάρχουν έτοιμες οδηγίες που να εφαρμόζονται αυτούσιες σε κάθε περίπτωση.
Αυτό σημαίνει ότι ο strategist βρίσκεται σχεδόν πάντα μπροστά σε κάτι άγνωστο.
Και εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το σημαντικότερο skill του.
Όχι η γνώση.
Η σχέση του με το άγνωστο.
Κάθε νέο έργο είναι ένα άγνωστο οικοσύστημα
Ένα έργο δεν αποτελείται μόνο από στόχους, προϋπολογισμούς και χρονοδιαγράμματα.
Αποτελείται από ανθρώπους.
Από ιστορίες.
Από εμπειρίες.
Από αξίες.
Από φόβους.
Από δυνατότητες που ίσως ούτε οι ίδιοι οι άνθρωποί του δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει.
Στην αρχή, όλα αυτά μοιάζουν ασύνδετα.
Ο επιχειρηματίας βλέπει τη δική του πραγματικότητα.
Η ομάδα βλέπει μια διαφορετική.
Οι πελάτες μια τρίτη.
Η αγορά μια τέταρτη.
Κανείς δεν κατέχει ολόκληρη την εικόνα.
Η δουλειά του strategist δεν είναι να επιβάλει γρήγορα μια λύση πάνω σε αυτή την πολυπλοκότητα.
Είναι να παραμείνει αρκετό χρόνο μέσα της ώστε να αρχίσει να εμφανίζεται μια νέα συνοχή.
Να αναγνωρίσει σχέσεις που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ορατές.
Να συνδέσει ανθρώπους, πληροφορίες, εμπειρίες και δυνατότητες με τρόπο που να δημιουργεί μια νέα κατεύθυνση.
Η στρατηγική δεν ξεκινά όταν έχουμε όλες τις απαντήσεις.
Ξεκινά όταν αποδεχόμαστε ότι ακόμη δεν τις έχουμε.
Και συνεχίζουμε να δημιουργούμε.
Το άγνωστο δεν είναι εμπόδιο. Είναι ο χώρος όπου γεννιέται η δημιουργία.
Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να φύγουν γρήγορα από το άγνωστο.
Όταν δεν γνωρίζουμε κάτι, είναι φυσικό να αναζητούμε αμέσως μια απάντηση. Ένα μοντέλο. Ένα framework. Μια διαδικασία που θα μας οδηγήσει ξανά στην αίσθηση της βεβαιότητας.
Αυτή η ανάγκη είναι ανθρώπινη.
Όμως, όταν η βιασύνη να βρούμε μια απάντηση γίνεται μεγαλύτερη από τη διάθεσή μας να κατανοήσουμε πραγματικά αυτό που έχουμε μπροστά μας, τότε κινδυνεύουμε να επιβάλουμε στο έργο μια λύση που δεν του ανήκει.
Ένας strategist λειτουργεί διαφορετικά.
Δεν αντιμετωπίζει το άγνωστο ως κάτι που πρέπει να εξαφανιστεί.
Το αντιμετωπίζει ως τον χώρο μέσα στον οποίο πρόκειται να αποκαλυφθεί κάτι νέο.
Γνωρίζει ότι κάθε έργο κρύβει σχέσεις, δυνατότητες και προοπτικές που δεν είναι ορατές από την πρώτη στιγμή. Αν προσπαθήσει να τις αντικαταστήσει γρήγορα με έτοιμες απαντήσεις, ίσως χάσει αυτό ακριβώς που κάνει το συγκεκριμένο έργο μοναδικό.
Γι’ αυτό παρατηρεί.
Ακούει.
Ρωτά.
Συνδέει.
Και περιμένει μέχρι να αρχίσει να εμφανίζεται η εσωτερική λογική του έργου.
Δεν πρόκειται για παθητική αναμονή.
Πρόκειται για μια βαθιά δημιουργική διαδικασία.
Η δημιουργία δεν γεννιέται όταν γνωρίζουμε ήδη τι πρέπει να κάνουμε.
Γεννιέται όταν είμαστε διατεθειμένοι να παραμείνουμε αρκετό χρόνο μέσα στο άγνωστο ώστε να αναδυθεί κάτι που δεν υπήρχε πριν.
Η σχέση με το άγνωστο καθορίζει τη σχέση μας με τη δημιουργία
Αυτό κατά την άποψη μου δεν αφορά μόνο τους strategists.
Αφορά κάθε άνθρωπο που δημιουργεί.
Τον επιχειρηματία που ξεκινά μια νέα εταιρεία.
Τον designer που σχεδιάζει κάτι που δεν έχει υπάρξει.
Τον προγραμματιστή που καλείται να λύσει ένα πρόβλημα χωρίς έτοιμη λύση.
Τον επιστήμονα που ερευνά κάτι που κανείς δεν έχει ακόμη κατανοήσει.
Τον συγγραφέα που ξεκινά μια λευκή σελίδα.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η γνώση είναι πολύτιμη.
Δεν αρκεί όμως.
Η πραγματική δημιουργία αρχίζει εκεί όπου τελειώνουν οι βεβαιότητες.
Και εκεί, αυτό που καθορίζει την ποιότητα του αποτελέσματος δεν είναι μόνο όσα γνωρίζει κάποιος.
Είναι η ποιότητα της σχέσης του με αυτό που ακόμη δεν γνωρίζει.
Η δημιουργικότητα δεν είναι ένα ιδιαίτερο ταλέντο που έχουν λίγοι άνθρωποι.
Είναι η ικανότητα να σχετιζόμαστε δημιουργικά με το άγνωστο, μέχρι να αρχίσει να αποκαλύπτεται μια νέα πραγματικότητα.
Ο strategist δεν εφαρμόζει στρατηγικές. Συνθέτει.
Πολλοί θεωρούν ότι ένας strategist είναι κάποιος που γνωρίζει τις σωστές μεθόδους και επιλέγει ποια θα εφαρμόσει σε κάθε έργο.
Στην πραγματικότητα, τα πιο απαιτητικά έργα δεν ζητούν εφαρμογή.
Ζητούν σύνθεση.
Κανένα έργο δεν αποτελείται από έναν μόνο παράγοντα.
Υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές προσωπικότητες.
Υπάρχουν διαφορετικοί στόχοι.
Διαφορετικές ανάγκες.
Διαφορετικοί περιορισμοί.
Διαφορετικές αγορές.
Διαφορετικές τεχνολογίες.
Διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Όλα αυτά υπάρχουν ταυτόχρονα.
Ο strategist καλείται να τα δει όχι ως μεμονωμένα κομμάτια, αλλά ως ένα σύνολο που προσπαθεί να αποκτήσει συνοχή.
Δεν προσπαθεί να χωρέσει το έργο μέσα σε ένα framework.
Προσπαθεί να καταλάβει ποιο framework — ή ποιος νέος τρόπος σκέψης — μπορεί να προκύψει μέσα από το ίδιο το έργο.
Η στρατηγική, επομένως, δεν είναι η εφαρμογή μιας γνώσης.
Είναι η δημιουργία μιας νέας σύνθεσης.
Και κάθε σύνθεση είναι μοναδική.
Κάθε έργο αλλάζει και τον strategist
Αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο μέρος της στρατηγικής.
Ένας πραγματικός strategist δεν μεταμορφώνει μόνο τα έργα.
Μεταμορφώνεται και ο ίδιος μέσα από αυτά.
Κάθε νέο έργο τον καλεί να δει τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική.
Να μάθει μια νέα αγορά.
Να κατανοήσει έναν νέο τρόπο σκέψης.
Να συνεργαστεί με διαφορετικούς ανθρώπους.
Να αναπτύξει νέες δεξιότητες.
Αν παραμείνει ο ίδιος σε κάθε έργο, κάποια στιγμή θα αρχίσει να επαναλαμβάνει τις ίδιες λύσεις.
Αν όμως επιτρέψει στο έργο να τον εξελίξει, τότε κάθε συνεργασία γίνεται μια νέα διαδικασία μάθησης.
Γι’ αυτό οι πιο δημιουργικοί strategists δεν αγαπούν την επανάληψη.
Αγαπούν την ανακάλυψη.
Κάθε νέο έργο είναι μια ευκαιρία να διευρύνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο.
Και όσο διευρύνεται η δική τους κατανόηση, τόσο μεγαλώνει και η ικανότητά τους να δημιουργούν ουσιαστικές στρατηγικές.
Όταν το έργο αρχίζει να «μιλά»
Υπάρχει μια στιγμή σχεδόν σε κάθε δημιουργική διαδικασία που όλα αρχίζουν να συνδέονται.
Οι μέχρι τότε ασύνδετες πληροφορίες αποκτούν νόημα.
Οι συζητήσεις οδηγούν σε μια κοινή κατεύθυνση.
Οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν την ίδια εικόνα.
Δεν εμφανίζεται επειδή κάποιος πήρε μια γρήγορη απόφαση.
Εμφανίζεται επειδή αφιερώθηκε αρκετός χρόνος στην κατανόηση.
Είναι η στιγμή όπου το έργο παύει να είναι μια συλλογή από προβλήματα και αρχίζει να αποκαλύπτει τη δική του εσωτερική λογική.
Τότε η στρατηγική δεν μοιάζει με κάτι που επιβλήθηκε.
Μοιάζει με κάτι που αναδύθηκε.
Ίσως αυτή να είναι μία από τις βαθύτερες μορφές στρατηγικής.
Όχι να οδηγείς το έργο προς μια προκαθορισμένη κατεύθυνση.
Αλλά να δημιουργείς τις συνθήκες μέσα στις οποίες το έργο μπορεί να αποκαλύψει τη δική του ταυτότητα, τη δική του δυναμική και να ανθίσει.
Κάθε έργο έχει μια δυναμική που δεν φαίνεται από την πρώτη στιγμή
Όταν ξεκινά ένα νέο έργο, είναι εύκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτό που βλέπει είναι όλο το έργο.
Μερικές συναντήσεις.
Ένα brief.
Μερικοί στόχοι.
Ένας προϋπολογισμός.
Ίσως κάποια δεδομένα.
Στην πραγματικότητα, όλα αυτά είναι μόνο η επιφάνεια.
Κάτω από αυτήν υπάρχουν σχέσεις που δεν έχουν ακόμη εκφραστεί.
Δυνατότητες που δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί.
Αντιφάσεις που περιμένουν να γίνουν κατανοητές.
Ευκαιρίες που δεν μπορούν ακόμη να περιγραφούν με λέξεις.
Ο strategist δεν εργάζεται μόνο με ό,τι είναι ήδη ορατό.
Εργάζεται και με αυτό που προσπαθεί να εμφανιστεί.
Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να απαντήσεις πολύ γρήγορα
Όσο μεγαλύτερη είναι η εμπειρία ενός ανθρώπου, τόσο πιο εύκολο είναι να αναγνωρίζει μοτίβα.
Αυτό είναι πολύτιμο.
Ταυτόχρονα όμως κρύβει και έναν κίνδυνο.
Να πιστέψει ότι επειδή αναγνώρισε ένα γνώριμο μοτίβο, έχει ήδη κατανοήσει το έργο.
Κάθε έργο μοιάζει με προηγούμενα έργα.
Κανένα όμως δεν είναι ίδιο.
Αν η απάντηση έρθει πριν ολοκληρωθεί η κατανόηση, τότε η εμπειρία μπορεί, χωρίς να το καταλάβουμε, να περιορίσει τη δημιουργικότητα.
Η εμπειρία είναι πολύτιμη όταν μας βοηθά να βλέπουμε περισσότερα.
Όχι όταν μας κάνει να σταματάμε να παρατηρούμε.
Στην πράξη, αυτό εμφανίζεται συχνά όταν ένας οργανισμός ζητά μια άμεση λύση σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα.
Για παράδειγμα, ένας πελάτης μπορεί να ζητήσει SEO, διαφήμιση ή μια νέα ιστοσελίδα, θεωρώντας ότι έχει ήδη εντοπίσει το πρόβλημα που χρειάζεται να λυθεί.
Κάποιες φορές όμως, όσο αρχίζει η διαδικασία της κατανόησης, γίνεται φανερό ότι το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Ίσως το έργο χρειάζεται πρώτα μεγαλύτερη στρατηγική διαύγεια. Ίσως χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του ή να κατανοήσει καλύτερα τι προσπαθεί να δημιουργήσει.
Αν ο strategist βιαστεί να απαντήσει στο αρχικό αίτημα, μπορεί να προσφέρει μια λύση στο σύμπτωμα και όχι στην πραγματική ανάγκη του έργου.
Μερικές φορές, η πιο πολύτιμη συνεισφορά ενός strategist δεν είναι να δώσει γρήγορα μια απάντηση. Είναι να βοηθήσει το έργο να ανακαλύψει ποια είναι η πραγματική ερώτηση.
Η στρατηγική είναι μια πράξη κατανόησης
Ίσως αυτό να είναι το σημείο όπου αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη στρατηγική.
Η στρατηγική δεν ξεκινά με την απόφαση.
Ξεκινά με την κατανόηση.
Δεν ξεκινά με τη λύση.
Ξεκινά με την ικανότητα να βλέπεις ολόκληρο το σύστημα.
Να κατανοείς πώς επηρεάζουν ο ένας τον άλλον οι άνθρωποι, οι αποφάσεις, οι αξίες, οι διαδικασίες, η αγορά και ο χρόνος.
Κάθε απόφαση που θα ακολουθήσει θα αποκτήσει ποιότητα μόνο στον βαθμό που έχει προηγηθεί πραγματική κατανόηση.
Γι’ αυτό η στρατηγική δεν είναι μια διαδικασία ελέγχου.
Είναι μια διαδικασία ανακάλυψης.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η σχέση με το άγνωστο είναι μια ατελείωτη αναμονή. Η στρατηγική απαιτεί και μια δεύτερη ικανότητα: την ικανότητα να αναγνωρίζεις πότε η κατανόηση είναι αρκετή ώστε να αναλάβεις το ρίσκο της επόμενης απόφασης.
Όταν ο strategist παύει να προσπαθεί να αποδείξει ότι γνωρίζει
Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση που συμβαίνει όσο ένας άνθρωπος ωριμάζει ως strategist.
Στην αρχή αισθάνεται ότι πρέπει να αποδείξει πως γνωρίζει.
Όσο όμως αποκτά εμπειρία, αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η πραγματική του αξία δεν βρίσκεται στις έτοιμες απαντήσεις.
Βρίσκεται στην ποιότητα των ερωτήσεων που μπορεί να κάνει.
Στην ικανότητά του να παρατηρεί χωρίς να βιάζεται να ερμηνεύσει.
Στη διάθεσή του να εξερευνήσει χωρίς να χρειάζεται να ελέγχει κάθε αποτέλεσμα.
Και κυρίως, στην εμπιστοσύνη ότι ακόμη και όταν η απάντηση δεν είναι ορατή, μπορεί να συνεχίσει να δημιουργεί.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η βαθύτερη σχέση με το άγνωστο.
Όχι να γνωρίζεις ότι έχεις τις απαντήσεις.
Αλλά να εμπιστεύεσαι ότι, αν παραμείνεις αρκετά παρών στη διαδικασία, η κατανόηση θα αρχίσει να αναδύεται.
Το άγνωστο είναι ο χώρος όπου υπάρχουν ακόμη όλες οι δυνατότητες
Η λέξη «άγνωστο» μας παραπλανεί.
Όταν ακούμε αυτή τη λέξη, συχνά σκεφτόμαστε την αβεβαιότητα.
Τον κίνδυνο.
Την έλλειψη πληροφοριών.
Όμως, για έναν δημιουργό, το άγνωστο σημαίνει κάτι διαφορετικό.
Σημαίνει ότι τίποτα δεν έχει ακόμη κλειδώσει.
Οι πιθανότητες παραμένουν ανοιχτές.
Οι συνδέσεις μπορούν ακόμη να δημιουργηθούν.
Οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να αλλάξουν.
Το έργο μπορεί ακόμη να εξελιχθεί προς κατευθύνσεις που κανείς δεν είχε φανταστεί.
Αυτό είναι που κάνει το άγνωστο τόσο πολύτιμο.
Δεν είναι η απουσία γνώσης.
Είναι η παρουσία της δυνατότητας.
Το πραγματικό νόημα της στρατηγικής
Αν η στρατηγική ήταν απλώς η εφαρμογή όσων ήδη γνωρίζουμε, η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αναλάβει ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της στρατηγικής εργασίας από αυτό που αναλαμβάνει σήμερα. Ωστόσο, η δημιουργία κοινής κατανόησης, η κρίση μέσα στην αβεβαιότητα και η ευθύνη για αποφάσεις με πραγματικές συνέπειες παραμένουν βαθιά ανθρώπινες ικανότητες.
Η γνώση μπορεί να οργανωθεί.
Τα δεδομένα μπορούν να αναλυθούν.
Τα μοτίβα μπορούν να αναγνωριστούν.
Η στρατηγική όμως αρχίζει σε ένα διαφορετικό σημείο.
Στη στιγμή όπου ένας άνθρωπος καλείται να συνδέσει πράγματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν συνδεθεί.
Να αναγνωρίσει δυνατότητες που δεν είναι ακόμη ορατές.
Να δημιουργήσει μια νέα συνοχή.
Και αυτή η διαδικασία απαιτεί κάτι βαθύτερο από τη γνώση.
Απαιτεί παρουσία.
Περιέργεια.
Παρατήρηση.
Δημιουργικότητα.
Και μια υγιή σχέση με αυτό που ακόμη δεν έχει μορφή.
Η ποιότητα της στρατηγικής δεν καθορίζεται από το πόσα γνωρίζουμε, αλλά από το πόσο βαθιά μπορούμε να σχετιστούμε με αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμη.
Το θεμελιώδες skill δεν είναι η γνώση
Όσο περισσότερο εργαζόμαστε πάνω σε διαφορετικά έργα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι η γνώση από μόνη της δεν αρκεί.
Δύο άνθρωποι μπορεί να γνωρίζουν ακριβώς τις ίδιες θεωρίες.
Να έχουν διαβάσει τα ίδια βιβλία.
Να χρησιμοποιούν τα ίδια εργαλεία.
Κι όμως, να δημιουργούν εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.
Η διαφορά δεν βρίσκεται μόνο σε όσα γνωρίζουν.
Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο σχετίζονται με αυτό που ακόμη δεν γνωρίζουν.
Εκεί γεννιούνται οι νέες ιδέες.
Εκεί γεννιούνται οι νέες επιχειρήσεις.
Εκεί γεννιούνται οι νέες στρατηγικές.
Εκεί γεννιέται κάθε πραγματική δημιουργία.
Πώς μεταφράζεται αυτό στην πράξη
Στην TrySEO συναντάμε τα έργα από διαφορετικές αφετηρίες.
Κάποιες συνεργασίες ξεκινούν μέσα από μια δημιουργική ανάγκη. Ένας οργανισμός αναζητά μεγαλύτερη διαύγεια, μια νέα κατεύθυνση ή μια βαθύτερη κατανόηση του τι προσπαθεί να δημιουργήσει.
Άλλες συνεργασίες ξεκινούν μέσα από μια εκτελεστική ανάγκη. Ένας πελάτης ζητά SEO, διαφήμιση, μια νέα ιστοσελίδα ή κάποια άλλη συγκεκριμένη υπηρεσία.
Σεβόμαστε και τις δύο αφετηρίες.
Γιατί κάθε έργο έχει το δικαίωμα να ξεκινήσει από το σημείο όπου βρίσκεται.
Ταυτόχρονα, δεν θεωρούμε ότι γνωρίζουμε μια απόλυτη αλήθεια για το έργο μόνο και μόνο επειδή έχουμε προηγούμενη εμπειρία ή επειδή αναγνωρίζουμε ορισμένα μοτίβα.
Καθώς εργαζόμαστε, παρατηρούμε.
Ακούμε.
Συνθέτουμε.
Και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι χρειάζεται πραγματικά το συγκεκριμένο έργο.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου μια εκτελεστική συνεργασία αρχίζει να δείχνει ότι το έργο δυσκολεύεται να βρει τον δρόμο του.
Οι ενέργειες υλοποιούνται, αλλά η συνολική κατεύθυνση παραμένει ασαφής.
Σε αυτές τις στιγμές, προτείνουμε μια διαφορετική μορφή συνεργασίας: δημιουργική εργασία που θα βοηθήσει το έργο να αποκτήσει μεγαλύτερη διαύγεια, να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του ή να κατανοήσει καλύτερα αυτό που προσπαθεί να γίνει.
Αν ο πελάτης επιλέξει να μην ακολουθήσει αυτή την κατεύθυνση, κάποιες φορές η πιο υπεύθυνη επιλογή για εμάς είναι να αποχωρήσουμε από το έργο.
Όχι επειδή το έργο δεν έχει αξία.
Αλλά επειδή, από τη θέση στην οποία βρισκόμαστε, δεν έχουμε πλέον κάτι ουσιαστικό να προσφέρουμε.
Για εμάς, η στρατηγική δεν είναι να παραμένουμε σε κάθε συνεργασία.
Είναι να συμμετέχουμε εκεί όπου μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε ένα έργο να βρει τη δική του κατεύθυνση και να εξελιχθεί προς αυτό που έχει τη δυνατότητα να γίνει.
Επίλογος
Ζούμε σε μια εποχή που κινείται με πρωτοφανή ταχύτητα.
Οι επιχειρήσεις καλούνται να πάρουν αποφάσεις άμεσα.
Οι αγορές αλλάζουν διαρκώς.
Οι πελάτες ζητούν γρήγορες απαντήσεις.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να παράγει ιδέες, αναλύσεις και προτάσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, είναι εύκολο να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η αξία ενός strategist μετριέται από το πόσο γρήγορα μπορεί να δώσει μια απάντηση.
Να αποδείξει ότι γνωρίζει.
Να ανταποκριθεί άμεσα.
Να είναι ανταγωνιστικός.
Να μη χάσει το έργο.
Εκεί όμως βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκληση.
Όταν η ταχύτητα γίνεται σημαντικότερη από την κατανόηση, η δημιουργικότητα αρχίζει να περιορίζεται.
Οι γρήγορες απαντήσεις δεν είναι πάντα οι σωστές απαντήσεις.
Και ένα έργο που θα μπορούσε να ανακαλύψει τη δική του μοναδική κατεύθυνση, κινδυνεύει να οδηγηθεί σε λύσεις που βασίζονται περισσότερο στη βιασύνη παρά στη βαθιά κατανόηση.
Αυτό είναι ένα πραγματικό δίλημμα για κάθε strategist.
Αν επιλέξει να κινηθεί αποκλειστικά με τον ρυθμό που πολλές φορές επιβάλλει η αγορά, ίσως αποκτήσει περισσότερα έργα.
Αν όμως δεν του δοθεί ο χώρος να κατανοήσει πραγματικά το έργο, ίσως να μην μπορέσει ποτέ να προσφέρει αυτό που γνωρίζει ότι μπορεί να προσφέρει.
Κάποια στιγμή, κάθε strategist καλείται να αποφασίσει από ποια θέση θέλει να δημιουργεί.
Από τη θέση εκείνου που παράγει γρήγορες απαντήσεις.
Ή από τη θέση εκείνου που αφιερώνει τον χρόνο που χρειάζεται για να κατανοήσει, να συνθέσει και να βοηθήσει ένα έργο να ανακαλύψει τη δική του κατεύθυνση.
Μερικές φορές αυτό σημαίνει ότι μια συνεργασία δεν θα ξεκινήσει ποτέ.
Και αυτό δεν είναι αποτυχία.
Είναι η αναγνώριση ότι κάθε έργο αξίζει να συναντήσει τον άνθρωπο που μπορεί πραγματικά να το υπηρετήσει.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η βαθύτερη μορφή της στρατηγικής: όχι στο να γνωρίζεις εκ των προτέρων τον δρόμο, αλλά στο να βοηθάς κάτι νέο να βρει τον δικό του.
